حکایت قلم و دل

این آیه رو خیلی دوست دارم:

و لَتجدَنَّهم أحرص الناس علی حیاةٍ و مِن الذین أشرکوا. یَوَدُّ أحدُهم لو یُعَمَّرُ ألف سنة. و ما هو بمزحزحهِ من العذابِ أن یُعمَّر...(96 بقره)

و قطعا آنها (یهود) را حریصترین مردم به زندگی خواهی یافت؛ و حتی حریصتر از کسانی که شرک می‌ورزند. هریک از ایشان آرزو می‌کند که ای کاش هزار سال عمر کند. باآنکه اگر چنین عمری هم به او داده شود، نمی‌تواند او را از عذاب دور کند...

توجه به این آیه خیلی به کار این روزهای ما می‌آد. یادمه در همون ایام جنگ 33روزه یک روز سیدحسن گفت که اگر اسرائیل مرکز بیروت (گمانم مناطق مسیحی‌نشین یا سنی‌نشین) را بزند، ما هم تل‌آویو را می‌زنیم. بلافاصله یک مقام اسرائیلی تهدید کرد که اگر حزب‌الله تل‌آویو را بزند، ما هم لبنان و ایران را با بمب اتمی می‌زنیم! این جمله نشان از چه چیزی جز ترس دارد!؟ و این ترس ناشی از چه‌چیزی است؟ جوابش توی این آیه آمده: حرص و آزمندی زیاد به زندگی! این آیه به ما یاد می‌دهد که برای مواجهه با اسرائیل، چقدر می‌شود از «ترساندن» کمک گرفت.

حالا چند جرعه دیگر:

ما نَنسَخ مِن آیةٍ أو نُنسها نأتِ بخیرٍ منها أو مثلها...(106 بقره)

هر حکمی را نسخ کنیم یا به دست فراموشی بسپاریم، بهتر از آن را یا مانندش را می‌آوریم...

و قال الذین لایعلمون لو لا یکلمنا الله أو تأتینا آیة؟ کذلک قال الذین من قبلهم مثل قولهم. تشابهت قلوبهم. قد بیِّنا الایاتِ لقومٍ یوقنون (118 بقره)

و نادانان گفتند: چرا خدا با ما سخن نمی‌گوید؛ یا برای ما نشانه‌ای نمی‌آید؟ کسانی که پیش از اینان بودند، مانند همین سخن را گفته بودند. دلهایشان به هم می‌ماند. ما برای کسانی که اهل یقینند، نشانه‌هایمان را روشن کرده‌ایم.

و لن ترضی عنک الیهود و لاالنصاری حتی تَتَّبِعَ مِلتهم...(120 بقره)

و یهودیان و ترسایان هرگز از تو راضی نمی‌شوند؛ مگر از آیین آنها پیروی کنی...

(این آیه من را یاد سیاست خارجی بعضی دولتمردانمان در بعضی دوره‌ها می‌اندازد!)

و لکلٍ وِجهَةٌ هو مُوَلّیها...(148 بقره)

هر کسی قبله‌ای دارد که روی خود را به سوی آن می‌گرداند...

مجبور می‌شم از آیات زیادی چشمپوشی کنم.