حکایت قلم و دل

و لا تشتروا بأياتي ثمنا قليلا، و إياي فاتقون. و لا تلبسوا الحق بالباطل...(۴۱ و ۴۲ بقره)

و نشانه‌هاي من را ارزان نفروشيد، و فقط از من بترسيد. و حق را با باطل در نياميزيد...

و اتقوا يوماً لاتجزي نفسٌ عن نفسٍ شيئاً و لايُقبَلُ منها شفاعةٌ و لايُؤخذ منها عدلٌ و لا هم يُنصَرون (۴۸ بقره)

و بترسيد از روزي که هچکس چيزي از کس ديگر دفع نمي‌کند و نه از کسي شفاعتي پذيرفته و نه به‌جاي کسي بدلي گرفته مي‌شود و ياري نمي‌شوند

ثم قست قلوبکم من بعد ذلک، فهي کالحجارة أو أشدُّ قسوة، و إنّ من الحجارةِ لما يتفجّر منه الانهار، و إنّ منها لما يشّقق فيخرج منه الماء، و إنّ منها لما يهبط من خشية الله...(۷۴ بقره)

و آنگاه دلهاي شما (بني اسرائيل) بعد از آن ماجرا (ذبح گوساله) سخت شد؛ مانند سنگ يا سختتر از آن، چرا که از بعضي سنگها جويهايي بيرون مي‌آيد، و بعضي از آنها مي‌شکافد و از آن آب خارج مي‌شود، و بعضي از آنها از بيم خدا فرو مي‌ريزد...

اين است حکايت قساوت اين قوم... و هنوز ادامه دارد.

و اذا خلا بعضهم الي بعض قالو أتحدثونهم بما فتح الله عليکم ليحاجوکم به عند ربکم؟! أفلا تعقلون!؟(۷۶ بقره)

و هنگامي که بعضي از آنان (يهوديان) باهم خلوت مي‌کنند، مي‌گويند: چرا از آنچه خدا بر شما گشوده است، براي آنان (مسلمانان) حکايت مي‌کنيد تا به استناد آن با شما نزد خدا عليه شما استدلال کنند!؟ آيا فکر نمي‌کنيد!؟