لطفا اين يکي جاده را نسازيد! جاده‌اي که بود و نبودش مي‌تواند به سرنوشت ديو سپيد پاي‌دربند گره بخورد.

منطقه گوسفندسرا در ارتفاع سه هزار و پنجاه متري جبهه جنوبي دماوند، تابه‌حال جز کوهنوردان مصمم کسي را به خود نديده است. کسي جز کوهنورد حاضر نيست آنهم با کلي هزينه، عقب ماشيني مثل نيسان بنشيند و نيم ساعت گرد و خاک خوردن و بالا و پايين پريدن را تحمل کند تا برسد به جايي که نه جاذبه عمومي دارد؛ و نه امکانات رفاهي. حالا تصورش را بکنيد روزي که با پرايد هم بشود تا اينجا رفت! آنوقت ارتفاع سه هزار متري بلندترين کوه خاورميانه _ به‌جاي خيلي جاهاي ديگر ايران! _ منطقه گردشگري مي‌شود با همه لوازمش: از هتل و رستوران بگيريد تا... لابد قهوه‌خانه و بساط چاي و قليان! آنوقت اين هم براي خيلي‌ها مي‌شود يک تفريح و پز جديد که قليان ميوه‌اي را در ارتفاع سه هزار متري کوه دماوند تجربه کنند!

قصه فقط به اينجا که ختم نمي‌شود. بعد از زباله‌دان شدن و برهم خوردن پوشش گياهي و زيست جانوري، بايد منتظر ويلاسازي و خانه‌سازي و زمينخواري و چيزهايي از اين قبيل هم باشيم. با مهندس اردشير سلطاني _ کوهنورد پيشکسوتي که با دماوند زندگي مي‌کند و من هم صعودم به دماوند را مديون او هستم _ ديشب صحبت کردم. از آسفالت شدن دماوند(!) سخت متعجب بود. مي‌گفت: در بعضي کوههاي معروف جهان (نظير کليمانجارو) نه‌تنها به کوهنوردان اجازه نمي‌دهند با خودروي شخصي تا پاي کوه بيايند، بلکه براي صعود هم، کوهنوردان حق ندارند غير از مسير پاکوب، راهي را بروند. در بعضي جاها حتي استفاده از باتون (عصاي کوهنوردي) را هم نمي‌دهند تا طبيعت کوه آسيب نبيند. اما اينجا ...!

گرچه جاده‌سازي در ارتفاعات دامنه دماوند به مسئولان محلي نسبت داده شده، اما گويا استانداري مازندران براي اين کار رديف بودجه هم تعيين کرده است. با اين حال، حتي معلوم نيست مسئول مراقبت از بلندترين کوه خاورميانه چه سازماني است و کدام سازمان بايد مراقب تصميمات محلي از اين دست باشد؟ دلاور نجفي معاون محيط طبيعي سازمان حفاظت محيط زيست ديشب به ياسر فلاح مي‌گفت: اصلا پايينتر از ارتفاع ۴۵۰۰ متري،‌ حفاظتش به‌عهده سازمان محيط زيست نيست؛ به‌عهده سازمان جنگلها و مراتع است. او البته در صحبتش با ياسر فلاح، منت گذاشت و گفت: بااينکه وظيفه ما نبوده، ولي ما جلوگيري کرديم!

مسئولان سازمان محيط زيست اين بار ـ از سر دلسوزي! ـ به داد بلندترين کوه خاورميانه رسيدند. اما اگر بعد از اين، چنين تصميمات آني آنهم محلي بموقع ديده نشود،‌ حکايتش همان حکايت جمع کردن آب ريخته از روي زمين خواهد بود..

پي‌نوشت: متن بالا،‌ تغييريافته گزارش امروزم در پيک بامدادي است.

اين هم عکس من و مهندس سلطاني روي کاسه آتشفشان دماوند. عکس مال بيست و يکم خرداد پارساله.